ایمپلنت دندان با لیزر، کاشت دندان در غرب تهران، قیمت دندان کاشتنی چقدر است؟ مرکز ایمپلنت دندان تهران

ایمپلنت دندان با لیزر، کاشت دندان در غرب تهران، قیمت دندان کاشتنی چقدر است؟ مرکز ایمپلنت دندان تهران

در این مقاله به شرح مراحل ایمپلنت دندانی می پردازیم. ایمپلنت دندان از الیاژ خاصی تهیه شده است و در استخوان هر دوفک بالا و پایین به جای دندان طبیعی قرار داده می شود و به وسیله پروتز دندانی فیکس می شود. الیاژ ایمپلنت معمولا از جنس تیتانیوم می باشد که باعث می شود در مقابل اکسیژن ، اسید و خوردگی مقاومت داشته باشد. ایمپلنت دندان یک نقطه اتکای با ثبات برای دندان های مصنوعی است. دندان های مصنوعی و پل های روی ایمپلنت ها در دهان حرکت نمی کنند. پایه های محکم باعث کمک به عملکرد دندان های مصنوعی و پل ها و نیز روکش های آن ها می شوند.

 

 

آنچه که در این مقاله خواهید خواند:

 

ایمپلنت دندان – هدف اصلی

هدف اصلی از قرار دادن ایمپلنت حفظ و نگهداری استخوانی است که در ناحیه بی دندانی از دست رفته است و همچنین در مواردی به همراه ایمپلنت دندانپزشک ناگزیر است استخوان ناحیه را به علت تحلیل متوسط تا شدید استخوان بازسازی کند که نیازمند پیوند استخوان با کمک پودر استخوان و بلاک استخوانی می باشد. در ابتدا فیکسچر را در داخل استخوان فک جایگذاری می کنند و پس از ان باید روی آن روکش قرار داده شود. دندانپزشک بعد از انتخاب نوع ایمپلنت، با توجه به شرایط بیمار با انجام عمل جراحی، فیکسچر را در استخوان قرار می دهد. پروتزی که روی آن قرار می گیرد متفاوت است و ممکن است ثابت یا متحرک باشد.

 

 

کاشت ایمپلنت دندان با لیزر

 

ایمپلنت دندان – اولین مرحله

مراحل ایمپلنت دندانی به این شرح می باشد. در اولین مرحله پس از اماده کردن ناحیه جراحی و باز کردن لثه ، بعد از قرار گرفتن ایمپلنت سرپوش بر روی آن قرارداده می شود و لثه به کمک بخیه به محل قبلی خود بازگردانده می شود . همچنین در طول مدت جراحی لثه می‎شود، این عمل باعث می شود هیچگونه دردی به بیمار منتقل نشود. پس از اتمام جراحی ایمپلنت امکان دار بیمار با درد مواجه شود که پس از طی مدت زمان کوتاهی از بین می رود. زمان جراحی بستگی به تعداد ایمپلنت هایی دارد که پزشک داخل دهان بیمار قرار می دهد. درد ناشی از عمل نیز طبعا تحت اثی این قضیه قرار خواهد گرفت.
 

ایمپلنت دندان – مرحله دوم

در دومین مرحله کاشت ایمپلنت دندانی، معمولا 3 تا 6 ماه پس از اولین جراحي صورت می گیرد. در این مرحله روي ايمپلنت‌ دندانی را باز می کنند و يك قطعه فلزي روی آن قرار می دهند تا از لثه عبور کند و به استخوان برسد و با آن جوش بخورد. در مرحله دوم هم پزشک لثه بیمار را بی حس می‎کند، اما ممکن است اندک دردی را بیمار متحمل شود.

ایمپلنت دندان – مرحله سوم

در سومین مرحله درمان ایمپلنت دندانی عمل قالب‌گيري و روكش انجام می شود. در این مرحله عاج روی پایه قرار داده می شود. بعد از کاشت ایمپلنت دندانی نیروهای خارجی مانند نیروی ناشی از غذاخوردن توسط توسط فک مهار می گردد و هیچ دردی متوجه بیمار نمی شود. پس از هر مرحله بیمار باید به توصیه های پزشکی و بهداشتی دندان پزشک خود توجه کند.

ایمپلنت دندانی یک جایگزین برای ریشه دندان از دست رفته می باشد و پایه محکمی برای جایگزین متحرک یا دائمی دندان است. ایمپلنت دندانی با استخوان فک جوش خورده و به عنوان یک ریشه برای تاج مصنوعی دندان عمل می کند. در این شرایط پزشک می تواند تاج موقتی را بر رویی ایمپلنت دندانی نصب کند تا جایگزین دندان از دست رفته گردد. تاج در ظاهر شباهت زیادی به دندان طبیعی دارد و به ایمپلنت متصل می گردد تا فضای خالی باقی مانده را پر کند. در طول زمانی که تاج موقت در دهان بیمار قرار دارد، ساخت تاج دایمی صورت می گیرد. این زمان ممکن است تا 3 هفته نیز به طول بیانجامد. امکان دار تاج را با چسب مصنوعی به اباتمنت بچسبانن و یا اینکه در اباتمنت پیچ شود.

 قسمت اول 8 نکته راجع به ایمپلنت

 

ایمپلنت دندان

– عوامل موثر در درمان

زمان لازم برای طی مراحل درمان ایمپلنت عادی به عواملی بستگی دارد که در ایمپلنت عادی کمترین زمانی که مراحل کاشت ایمپلنت طول می کشد، حدود پنج ماه می باشد. که در این مدت ابتدا ایمپلنت دندانی جایگذاری می شود و سپس تاج دایمی را روی آن قرار می دهند که فاصله این 2 عمل جراحی حدود 3تا 6 ماه ممکن است به طول بیانجامد. در روش دیگر که ایمپلنت فوری نام دارد، مدت زمان درمان ایمپلنت کمتر است، زیرا دو مرحله ای که ذکر گردید در یک مرحله انجام می شود، اما در این روش صرف نظر از مدت زمان کوتاه که یک مزیت آن به حساب می آید، بازده و کارایی کاهش می یابد.

 

ایمپلنت دندان – مراحل ایمپلنت دندانی به اختصار

1- معاينه، تشخيص وطرح درمان ایمپلنت دندانی : در مرحله اول پزشک شرایط عمومی بیمار و سلامت دهانی او را مورد معاینه قرار می دهد. ممکن است بنا به تشخیص پزشک یک سری رادیوگرافی انجام گیرد تا پزشک متوجه شود چند ایمپلنت را در نواحی مورد نیاز جایگذاری کند.
2- مرحله اول ایمپلنت دندانی: در این مرحله ایمپلنت را در داخل فک استخوان قرار می دهند که هیچگونه عوارضی بیمار را تهدید نمی کند. در طول مدتی که نیاز است تا ایمپلنت به استخوان فک بیمار جوش بخورد که اصطلاحا ایام التیام نامیده می شود، به بیمار یک پروتز موقت جهت استفاده داده می شود.
3- قرار گیری پروتز برروي ايمپلنت دندانی: در این مرحله که ایمپلنت دندانی داخل فک بیمار قرار دارد، پزشک از دندان ها قالب تهیه می کند و از روی قالب ساخت پروتز صورت می گیرد و در جای خود قرار داده می شود. پروتزهای ثابت که به آن روکش دنداني هم گفته می شود، علاوه بر تامین استحکام برای ساختار از دست رفته دندان، زیبایی یک دندان سالم را نیز تامین می‌کند. در واقع دندان‌هایی که دیواره آن شکسته، مقدار زیادی از ساختار آنها به دلیل پوسیدگی از بین رفته يا به دلیل عصب‌کشی یا نازک شدن جداره، احتمال شکستن آنها زياد است با روکش‌هايي به شکل دندان ترميم و بازسازی مي‌شوند.

 

رنگ روکش با توجه به رنگ دندان های بیمار و نظر بیمار انتخاب می شود. روکش ایمپلنت دندانی باید با شرایط دهان بیمار سازگار باشد. امروزهجهت سازگاری بالا از روکش های چینی و یا روکش های زیرکونیا به عنوان روکش ایمپلنت استفاده می شود.
4- پس از ساخت روکش ایمپلنت در لابراتوار، روكش ساخته شده‌ بر روی اباتمنت قرار گرفته و در صورت مناسب بودن و راحت بودن بیمار با آن و همپنین تطبیق رنگ آن، به صورت دائم به آباتمنت چسبانده می شود. ایمپلنت دندانی و نصب آن در دهان بیمار با توجه به شرایط هر بیمار می تواند متفاوت باشد.
5- مرحله آخر مراجعه به پزشک طبق زمان و معاینات دوره ای و مراقبت از ایمپلنت دندانی می باشد. از ایمپلنت دندانی باید همانند دندان معمولی مراقبت کرد و بهداشت را رعایت نمود تا عمر ایمپلنت افزایش یافته و بیشترین میزان موفقیت در درمان به دست آید.

 

قسمت دوم 8 نکته راجع به ایمپلنت

 

ایمپلنت دندان – مراحل ساخت ایمپلنت دندان

در ابتدا فلز تیتانوم را حرارت داده تا به گرید مورد نظر برسد، سپس به اندازه قطر ایمپلنت مورد نظر از آن آلیاژ با همین قطر مفتول تهیه می شود. سپس این مفتول اماده شده به اندازه طول ایمپلنت دندانی که مورد نظر است، بریده می شود. سپس سطح داخلی و خارجی این تکه های برش خورده توسط ماشین CNC تراشیده می شود. پس از این مرحله پودر مخصوص که باید یکبار استفاده شود،، جهت سندبلاست ایمپلنت وارد مخزن مخصوص شده و پس از انجام عملیات توسط مکش از آنن سوی مخزن خارج می گردد. برای سندبلاست از فلز آلمینیوم اکسید استفاده می شود، این عمل سطح جانبی ایمپلنت را تا 400 برابر افزایش می دهد.
بعد از این مرحله تیتانیوم را اسید شویی می کنند که نیازمند زمان و هزینه نسبتا بالایی است. پس از اینکه عمل اسیدشویی تمام شد، ایمپلنت دندانی شسته می شود، سپس بسته بندی شده و جهت استریل که با اشعه گاما صورت می گیرد، به محل مورد نظر فرستاده می شود. در اینجا تقریبا ساخت ایمپلنت تمام است و ایمپلنت ها سریال گزاری می شوند و جهت استفاده به مراکز فروش ارسال می شوند.

 

ایمپلنت دندان – موارد استفاده از ایمپلنت

1- جایگزین کردن یک و یا تعدادی از دندانها بدون درگیر کردن دندانهای مجاور
2- استفاده از ایمپلنت دندانی به عنوان پایه بریج در انتهای قوس دندانی به جای پروتز
3- در مواقعی امکان استفاده از تعداد زیاد ایمپلنت موجود نباشد.  می توان با قرار دادن ۴ یا ۵ ایمپلنت از آنها به عنوان پایه دست دندان جهت راحتی استفاده کرد .
بهترین حالت قرار دادن ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان است . عوارض ایمپلنت دندانی در حد 2 تا 8 درصد می باشد که ایجاد واکنش های حساسیتی در ابتدای درمان، جراحی نامناسب و طرح ریزی غلط درمان از عمده ترین دلایل ان می باشد. عوارض قرار دادن ایمپلنت شامل عوارض ناشی از ترزیق های دندانپزشکی، درد، صدمه رسیدن به اعصاب دندانی، شکستگی و کوفتگی استخوان بلعیدن اجزاست که درصد شبوع آن بسیار کم می باشد .

ایمپلنت دندان – مزایای استفاده از ایمپلنت

در ذیل به طور مختصر به مزایای ایمپلنت اشاره می شود:
1- زیبایی
2- اعتماد به نفس
3- حفظ ساختمان دندانهای مجاور
4-سلامت دهان و دندان
5-عدم صدمه به عروق خونی لثه
6-حفظ ساختمان سایر دندان ها
7-قابل استفاده برای افراد سیگاری
8-بهبود ظاهر
9-حفظ عضلات جونده و عضلات حالت دهنده صورت
10-راحتی در زمان تغذیه
11-افزایش اعتماد به نفس
12-طبیعی بودن
13-بهبود گفتار

 

 

ایمپلنت دندان – موفقیت یا شکست ایمپلنت

موفقیت یا شکست ایمپلنتها بستگی به سلامت فرد دریافت کننده درمان، داروهایی است که احتمال شكستگی استخوان و سلامت بافت در دهان را تحت تاثیر قرار می دهند. مقدار استرس که بر روی ایمپلنت و ثابت در عمل طبیعی قرار می گیرد نیز مورد ارزیابی قرار می گیرد. برنامه ریزی موقعیت و تعداد ایمپلنت های کلیدی برای سلامتی درازمدت پروتز است، زیرا نیروهای بیومکانیک در طی جویدن ممکن است قابل توجه باشد. موقعیت ایمپلنت ها با موقعیت و زاویه دندان های مجاور، با استفاده از شبیه سازی آزمایشگاه یا با استفاده از توموگرافی کامپیوتری با شبیه سازی CAD / CAM و راهنماهای جراحی به نام استنت ها تعیین می شود. پیش نیازهای موفقیت طولانی مدت ایمپلنت های دندانی، استخوان ها و لثه های سالم هستند. از آنجایی که هر دو می توانند بعد از استخراج دندان آتروفی کنند، گاهی لازم است که پروسه های پیش دفاعی مثل لانه سینوس یا پیوند لثه ای برای بازسازی زیبایی استخوان و لثه استفاده شود.

 

ایمپلنت دندان – خطرات و عوارض ایمپلنت

خطرات و عوارض مربوط به درمان ایمپلنت به مواردی است که در طول جراحی رخ می دهند که در شش ماه اول اتفاق می افتد و مواردی که در طول مدت طولانی رخ می دهد. در حضور بافت سالم، یک ایمپلنت به خوبی یکپارچه با بارهای بیومکانیک مناسب می تواند میزان 5 ساله باقیمانده از 93 تا 98 درصد و 10 تا 15 سال عمر برای دندان های مصنوعی داشته باشد. مطالعات طولانی مدت نشان می دهد که 16 تا 20 موفقیت سالانه بین 52٪ تا 76٪، با عوارض ناشی از 48٪ زمان.

ایمپلنت دندان – استفاده از پزشکی

استفاده اولیه از ایمپلنت های دندانی برای حمایت از پروتز دندان است. ایمپلنت های دندانی مدرن از استخوان سازی استخوان، فرایند بیولوژیکی استفاده می کنند که در آن استخوان ها به سطح مواد خاص مانند تیتانیوم و برخی از سرامیک، به هم متصل می شوند. ادغام ایمپلنت و استخوان می تواند بارهای فیزیکی را بدون نیاز به چندین دهه حفظ کند
برای جایگزینی دندان فردی، یک انتهای ایمپلنت برای اولین بار ایمپلنت با یک پیچ آستنیتی ایمن می شود. سپس یک تاج به انتهای سیمان دندانی، یک پیچ کوچک متصل می شود، یا به صورت یک قطعه در حین ساخت، با یک آستانه همراه می شود. ایمپلنت های دندانی به همان شیوه می توانند برای حفظ یک پروتز دندانی چندگانه یا در قالب یک پل ثابت یا پروتز متحرک استفاده شوند.

ایمپلنت دندان – پل و ایمپلنت

یک پل پشتیبانی شده از ایمپلنت، گروهی از دندانهای ایمن در ایمپلنتهای ایمنی است تا پروتز توسط کاربر برداشته شود. پل ها معمولا به بیش از یک ایمپلنت وصل می شوند و همچنین ممکن است به دندان ها به عنوان نقاط پایه متصل شوند. به طور معمول، تعداد دندان ها از نقاط لنگر با دندان هايي که مستقيما بر روي ايمپلنت هايي است که به عنوان آستيگمات ها شناخته مي شود و بين آستانه هايي که به عنوان پونتي ناميده مي شوند، بيشتر مي شود. ایمپلنت از پل ها پشتیبانی می کند تا به عنوان یک جایگزین ایمپلنت دندان، به انتهای ایمپلنت وصل می شود. یک پل ثابت می تواند به جای دو دندان جایگزین شود و ممکن است برای جایگزینی یک کل دندان دندان در هر دو مورد پروتز گفته شود ثابت شده است زیرا نمی تواند توسط دندان مصنوعی برداشته شود

ایمپلنت دندان – ایمپلنت قابل حمل

یک ایمپلنت قابل حمل دندان مصنوعی یک نوع پروتز دندان است که به طور دائم در محل ثابت نیست. پروتز دندانی می تواند از طرف اپلت ها با فشار انگشت توسط وسیله مصرف کننده قطع شود. برای فعال کردن این، پایه به شکل یک اتصال کوچک است که می تواند به آداپتورهای مشابه در قسمت پایین پروتز دندان متصل شود. مصنوعی صورت، مورد استفاده برای اصلاح اصلاح صورت، می تواند از اتصال به ایمپلنت های قرار داده شده در استخوان های صورت استفاده کند. بسته به وضعیت، ایمپلنت ممکن است برای حفظ یک پروتز ثابت یا قابل جابجایی که بخشی از صورت را جایگزین می کند استفاده شود.

 

ایمپلنت دندان – ارتودنسی و ایمپلنت

در ارتودنسی، ایمپلنتهای دندانی کوچک که به عنوان دستگاه های مجهز به موقت اشاره شده اند می توانند از طریق ایجاد نقاط لنگر از نیروهای قابل تولید، به حرکت دندان کمک کنند. برای حرکت دندانها باید نیرویی در جهت حرکت حرکتی مورد استفاده قرار گیرد. این نیرو باعث تحریک سلول ها در رگ های پریودنتال می شود تا مجددا بازسازی استخوان، حذف استخوان در جهت حرکت دندان و اضافه کردن آن به فضای ایجاد شود. به منظور ایجاد نیرویی روی یک دندان، یک نقطه پایانی لازم است. از آنجاییکه ایمپلنتها لگن پریودنتال ندارند و وقتی که تنش اعمال می شود، بازسازی پوسته تحریک نشود، آنها در نقاط ارتودنسی موضعی ایده آل هستند. به طور معمول، ایمپلنت هایی که برای ارتودنسی طراحی شده اند کوچک هستند و به طور کامل پوسته پوسته نمی شوند، به طوری که می توان آنها را پس از درمان آسان کرد.

ایمپلنت دندان – تکنیک های ایمپلنت

برنامه ریزی ایمپلنت های دندانی بر سلامت عمومی بیمار، وضعیت بهداشت محلی غشاهای مخاط و فک ها و شکل، اندازه و موقعیت استخوان فک، دندان های مجاور و مخالف متمرکز شده است. چندین شرایط بهداشتی وجود دارد که کاملا مانع از قرار دادن ایمپلنت می شود، گرچه شرایط خاصی وجود دارد که می تواند خطر شکست را افزایش دهد. افرادی که دارای بهداشت دهان و دندان، سیگاری های سنگین و بیماران دیابتی هستند، در معرض خطر بیشتری برای یک نوع بیماری لثه قرار دارند که بر روی ایمپلنت های پری ایمپکتیت تاثیر می گذارد و احتمال شکست دراز مدت را افزایش می دهد. استفاده از استروئید درازمدت، پوکی استخوان و سایر بیماری هایی که روی استخوان ها تاثیر می گذارد می تواند خطر شکست زودهنگام ایمپلنت را افزایش دهد

 

ایمپلنت دندان – پرتودرمانی و ایمپلنت

پيشنهاد شده است كه پرتو درماني مي تواند بر بقاي ايمپلنت ها تأثير منفي داشته باشد. با این وجود، یک مطالعه سیستماتیک که در سال 2016 منتشر شد، نتیجه گرفت که ایمپلنت های دندانی که در ناحیه مورد استفاده در یک حفره دهان نصب شده اند، ممکن است میزان بقای بالایی داشته باشند، در صورتی که بیمار اقدامات بهداشت دهان و مراقبت های منظم برای جلوگیری از عوارض

 

ایمپلنت دندان – داروهای بیسفسفونات

استفاده از داروهای ساختمانی استخوانی، مانند داروهای بیسفسفونات، نیازمند توجه ویژه ای به ایمپلنت ها است زیرا آنها با یک اختلال مرتبط با بیماری استخوان فک اسید مرتبط با بیسفسفونات مرتبط هستند. داروها تغییرات استخوانی را تغییر می دهند که تصور می شود افرادی که در معرض خطر مرگ و میر استخوان قرار دارند هنگام عمل جراحی دهان و دندان کوچک. در دوزهای روزانه اثرات داروها برای ماه ها یا سال ها کاهش می یابد، اما خطر به نظر می رسد بسیار کم است. از آنجا که این دوگانگی، عدم قطعیت در جامعه دندانپزشکی در مورد چگونگی مدیریت ریسک در هنگام قرار دادن ایمپلنت وجود دارد. یک گزارش رسمی 2009 توسط انجمن آمریکایی جراحان دهان و فک و صورت مورد بحث قرار گرفت که خطر ابتلا به مصرف خوراکی با دوز کم در بین 0.01 تا 0.06 درصد برای هر روش انجام شده در فک ها خطر بیشتر با درمان داخل وریدی، روش های فک پایین، افراد با مسائل پزشکی دیگر، کسانی که در استروئیدها هستند، افرادی که بیش از بیست فسفونات قوی دارند و افرادی که دارو بیش از سه سال را مصرف کرده اند. مقاله موضعی در برابر قرار دادن ایمپلنت در افرادی که در معرض مصرف داروهای سرطانی با دوز بالا یا فرکانس بالا هستند، توصیه می شود. در غیر این صورت، ایمپلنت ها به طور کلی می توانند قرار بگیرند و استفاده از بیس فسفونات ها بر روی بقای ایمپلنت تاثیر نمی گذارد

ایمپلنت دندان – ملاحظات بیومکانیک

موفقیت طولانی مدت ایمپلنت ها، به طور جزئی، توسط نیروهای مورد حمایت خود تعیین می شود. همانطور که ایمپلنت هیچ رباط پريودنتال ندارد، هنگام خرد شدن احساس خستگی می کند بنابراین نیروهای ایجاد شده بیشتر هستند. برای جبران این امر، محل ایمپلنت باید نیروها را به طور مساوی در سراسر پروتزهایی که از آنها پشتیبانی می کنند، توزیع کند. نیروهای کنسانتره می توانند شکستگی پل ها، اجزای ایمپلنت یا از دست دادن استخوان مجاور ایمپلنت را منجر شوند. محل نهایی ایمپلنت بر اساس عوامل بیولوژیکی و مکانیکی است. ایمپلنت هایی که در استخوان های ضخیم تر و قوی تر قرار می گیرند همانند آنچه در قسمت جلویی فک پایین یافت می شوند، میزان شکست کمتری را نسبت به ایمپلنت هایی که در استخوان کم تراکم قرار دارند مانند قسمت پشتی فک فوقانی دارند. افرادی که دندان های خود را خرد می کنند نیروی ایمپلنت را افزایش می دهد و احتمال شکست را افزایش می دهد

 

ایمپلنت دندان – طراحی ایمپلنت ها

طراحی ایمپلنت ها باید برای یک عمر استفاده از دنیای واقعی در دهان فرد حساب شود. رگولاتورها و صنایع ایمپلنت دندانی مجموعه ای از آزمایشات را برای تعیین قابلیت اطمینان مکانیکی طولانی مدت ایمپلنت ها در دهان فرد ایجاد کرده اند که در آن ایمپلنت به طور مکرر با افزایش نیروها تا زمانی که شکست می خورد، بارور شود.
هنگامی که یک طرح دقیق تر از قضاوت بالینی مورد نیاز است، دندانپزشک قبل از عمل جراحی هدایت اکریلیک را انجام می دهد که موقعیت مطلوب ایمپلنت را هدایت می کند. دندانپزشکان به طور فزاینده ای برای گرفتن سی تی اسکن فک ها و هر پروتز های موجود آماده می کنند و سپس عمل جراحی را در نرم افزار CAD / CAM انجام می دهند. سپس استنت می تواند با استفاده از استریولیتوگرافی پس از برنامه ریزی کامپیوتری یک مورد از سی تی اسکن ساخته شود. استفاده از اسکن سی تی در موارد پیچیده نیز به جراح کمک می کند تا از ساختارهای حیاتی مانند عصب آلوئولی پایین تر و سینوس جلوگیری شود.

 

ایمپلنت دندان – روش های اصلی جراحی

اکثر سیستم های ایمپلنت پنج مرحله اساسی برای قرار دادن هر ایمپلنت دارند:
انعکاس بافت نرم: تقسیم بر روی استخوان استخوان ساخته شده است، تقریبا تقریبا نیمه عمیق تر تقسیم شده است، به طوری که ایمپلنت نهایی یک باند ضخیم از بافت اطراف آن داشته باشد. لبه های بافتی، هر کدام به عنوان یک فلپ شناخته می شوند، به استخوان باز می گردند. جراحی بدون جراحی یک تکنیک متناوب است، جایی که پانچ کوچک بافت برای قرار دادن ایمپلنت به جای بلند کردن فلپ ها برداشته می شود.
حفاری با سرعت بالا: پس از بازتاب دادن بافت نرم و استفاده از راهنمای جراحی یا استنت در صورت لزوم، سوراخ های آزمایشی با تمرین دقیق با سرعت بسیار تنظیم شده برای جلوگیری از سوختگی یا عدم انقباض استخوان در محل قرار می گیرند.
حفاری در سرعت کم: سوراخ خلبان با استفاده از مته های متراکمتر گسترش می یابد. مراقبت شده است به آسیب رساندن به سلول های استخوان از طریق بیش از حد گرم. محلول خنک کننده یا اسپری آب دمای پایین را نگه می دارد.

ایمپلنت دندان – قراردادن ایمپلنت

قرار دادن ایمپلنت: پیچ ایمپلنت قرار داده می شود و می تواند خود را ضربه بزند، در غیر این صورت سایت آماده شده با یک آنالوگ ایمپلنت لمس می شود. سپس با یک گوه کنترل شده با گشتاور گشتاور در یک گشتاور دقیق به جای قرار می گیرد تا استخوان اطراف آن را بارگیری نکنند.
انطباق بافت: لثه در اطراف کل ایمپلنت تطبیق داده می شود تا یک باند ضخیم از بافت سالم را در اطراف آئورت شفا ایجاد کند. در مقابل، یک ایمپلنت می تواند “دفن” شود، جایی که بالای این ایمپلنت با یک پوشش پلاستیکی مهر و موم شده است و بافت آن به طور کامل بسته شده است. سپس یک روش دوم برای کشف ایمپلنت در یک تاریخ بعد لازم است.

 

 

ایمپلنت دندان – یک عمل جراحی دو مرحله ای

پس از قرار دادن ایمپلنت، اجزای داخلی با یک آستر شفا یا یک پیچ پوشش پوشیده می شوند. انتهای شفا دهنده از طریق مخاط صورت می گیرد و مخاط در اطراف آن تنظیم می شود. پیچ جلویی با سطح ایمپلنت دندان فلاشینده شده است و طراحی شده است که به طور کامل توسط مخاط صورت می گیرد. پس از یک دوره ادغام، یک عمل جراحی دوم برای نشان دادن مخاط صورت و قرار دادن یک سوزن درمانی ضروری است.
در مراحل اولیه توسعه ایمپلنت، سیستم ایمپلنت از یک رویکرد دو مرحلهای استفاده کرد، اعتقاد بر این که شانس بقای اولیه ایمپلنت را بهبود می بخشد. تحقیقات بعدی نشان می دهد که هیچ گونه تفاوت در بقای ایمپلنت در بین جراحی های یک مرحله ای و دو مرحله ای وجود ندارد و انتخاب این که آیا در مرحله اول جراحی “دفن” قرار گیرد یا نه، نگرانی از مدیریت بافت نرم
هنگامی که بافت دچار کمبود یا دچار زخم شدن با دندان می شود، ایمپلنت ها قرار می گیرند و اجازه می دهند به داخل استخوان تبدیل شوند، سپس لثه ها به جراحی در اطراف مفصل های شان حرکت می کنند. از طرفی تکنیک دو مرحلهای، نیاز به جراحی اضافی و سازگاری با گردش خون به بافت به دلیل جراحیهای مکرر است. انتخاب یک یا دو مرحله ای، اکنون در مورد چگونگی بازسازی بافت نرم در اطراف دندان های از دست رفته متمرکز است .

 

ایمپلنت دندان – جایگزینی همزمان

استراتژی به طور فزاینده مشترک برای حفظ استخوان و کاهش زمان های درمان شامل قرار دادن ایمپلنت دندان در یک سایت استخراج اخیر است. از یک طرف، زمان کوتاه شدن را کاهش می دهد و می تواند زیبایی شناسی را بهبود بخشد، زیرا پاکت های بافت نرم حفظ می شود. از سوی دیگر، ایمپلنت ها ممکن است میزان کمی از شکست اولیه را داشته باشند. با این حال، نتیجه گیری در این زمینه دشوار است، زیرا مطالعات اندکی ایمپلنت های فوری و تاخیری را به روش علمی دقیق مقایسه کرده اند.
روشهای جراحی اضافی
برای ایمپلنت به آن باید با مقدار سالم استخوان احاطه شود. به منظور حفظ آن درازمدت، نیاز به ضخامت پارچه ضخیم سالم نرم اطراف آن است. شایع است که یا استخوان یا بافت نرم به حد کمبودی باشد که جراح نیاز به بازسازی آن قبل یا بعد از قرار دادن ایمپلنت

 

منابع:

 

 

اشتراک گذاری :

دیدگاه خود را بنویسید

ارتباط با دکتر علی سجودی
ارسال با واتس اپ